Άρθρα Απόψεις

Latest News

Δελτίο τύπου του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ευρύτερης Περιοχής Λαγκαδά

Δευτέρα, 07 Δεκέμβριος 2015 00:00

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

Τις τελευταίες μέρες τα περιβαλλοντικά προβλήματα της Ευρύτερης Περιοχής Λαγκαδά,βρίσκονται σε έξαρση απασχολώντας και πάλι την επικαιρότητα. Λίμνη Κορώνεια,Δικαστήρια για το ΧΥΤΑ Μαυροράχης,μόλυνση υδροφόρου ορίζοντα,ΧΑΔΑ και λατομική περιοχή Δρυμού.

Σύμφωνα με πληροφορίες η Τσιμεντοβιομηχανία που εκμεταλεύεται τις 9 λατομικές περιοχές από τις 10 στο «Ντεβέ Κράνι»,ζήτησε και ενδέχεται να της παραχωρηθεί επί πλέον έκταση για εξόρυξη. Εάν συμβεί αυτό,θα είναι μια αρνητική εξέλιξη για το ήδη βεβαρημένο περιβάλλον της περιοχής,αλλά και για τους κατοίκους κυρίως του Δρυμού. Η συγκεκριμένη Βιομηχανία εδώ και χρόνια εκμεταλεύεται την περιοχή αντί πινακίου φακής,πετυχαίνοντας από διαχρονικούς διοικούντες,το μικρότερο μίσθωμα σε επίπεδο Κεντρικής Μακεδονίας,προσφέροντας ελάχιστες θέσεις εργασίας σε τοπικούς κατοίκους,που δεν αντισταθμίζει με τίποτα τη ζημιά που προκαλεί !! Είμαστε αντίθετοι σε οποιαδήποτε επέκταση,που δεν σέβεται το περιβάλλον και τους κατοίκους και τίθενται αυτόματα συνυπεύθυνοι οι υπογράφοντες και ψηφίζοντες τέτοιες μεθοδεύσεις εν αγνοία των πολιτών,όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα!! Από την εγκατάσταση και τη διεύρυνση των λατομικών περιοχών προκαλούνται τα εξής προβλήματα:

1.Η συγκεκριμένη Τσιμεντοβιομηχανία ουδέποτε εφήρμοσε πλήρως τους περιβαλλοντικούς όρους της Μ.Π.Ε. παραβιάζοντας τους Νόμους περιβάλλοντος περί λατομικών περιοχών,τις οδηγίες της Ε.Ε. και την αισθητική της περιοχής π.χ. δενδροφυτεύσεις,πρανή 6 μέτρα,ενώ γίνονται πάνω από 12μ.κλπ.

2.Οι Μ.Π.Ε. γίνονται κατά παραγγελία όλων αυτών των δραστηριοτήτων στην περιοχή,έναντι αδράς αμοιβής και δεν παρέχουν πλέον καμμία εγγύηση και εμπιστοσύνη όπως απεδείχθει.

3.Η περιοχή είναι κοντά στα όρια της Γ! ζώνης της συνθήκης RAMSAR και NATURA 2000,χωρίς καμμία υποστήριξη και μέριμνα από τις θεσμικές Υπηρεσίες.

4.Η λατομική περιοχή γειτνιάζει άμεσα με το ρήγμα της Ασσήρου με ότι σημαίνει αυτό σε περίπτωση σεισμού.

5.Από τις εκρήξεις που γίνονται για εξόρυξη,πολλά σπίτια στο Δρυμό έχουν γεμίσει ρωγμές.

6.Το πέτρωμα της περιοχής των λατομείων ,εμπεριέχει μεγάλη περιεκτικότητα ασβεστίου,οπότε η ασβεστολιθική σκόνη που αναδύεται κυρίως το Μήνα Μάιο που τα σπαρτά βρίσκονται στο άνθος,(σύμφωνα με γεωπόνους)επικάθηται σε αυτά και περίπου 2000 στρέμματα εμφανίζουν απόδοση μείον έως και  50%.

Τέλος πρέπει να γίνει γνωστό στους κατοίκους του διευρυμένου Δήμου Ωραιοκάστρου,ότι ο Δήμος μας είναι και γειτνιάζει άμεσα με περιβαλλοντικές βόμβες και περιβαλλοντικά εγκλήματα. Ουδέποτε οι αρχές έδωσαν πλήρη στοιχεία,για λατομεία,τις μάνδρες αποβλήτων,την υψικάμινο της τσιμεντοβιομηχανίας που είναι σε ισχύ η άδεια καύσης σείμικτων σκουπιδιών κλπ.και τους καλούμε σε εγρήγορση γιατί φθάσαμε πλέον στο μη περαιτέρω !!!

                                                        ΧΡΗΣΤΟΣ   ΧΑΤΖΗΠΑΡΑΔΕΙΣΗΣ

                                           Πρόεδρος Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος

                                              Ευρύτερης  Περιοχής  Λαγκαδά

Ειδική αποστολή στην Ουκρανία

Παρασκευή, 27 Νοέμβριος 2015 00:00

Ειδική αποστολή στην Ουκρανία

(Στα χρόνια της δουλείας, αλλά επίκαιρη όσο ποτέ...)

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ

Οι Άγιοι είναι οι πνευματικοί μας οδοδείκτες. Τον δρόμο του Θεού, αυτοί μας τον δείχνουν. Και μας τον δείχνουν όχι βεβαίως ακαδημαϊκά, αλλά μέσα από την πνευματική τους εμπειρία. Με τις διδαχές τους και προπάντων με την ίδια τους την ζωή.

Οι Άγιοι, δηλαδή οι Άνθρωποι του Θεού, είναι οι δάσκαλοί μας και οι βοηθοί μας στον αγώνα για την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση. Οι αγώνες τους οι πνευματικοί και οι διδασκαλίες τους έχουν ισχύ διαχρονική και ο λόγος τους είναι πάντοτε σύγχρονος, ακέραιος και ασφαλής.

Είναι θαυμαστό, το πόσο επίκαιροι αναδεικνύονται κάθε φορά, που καλούνται να δώσουν απαντήσεις σε προβλήματα είτε προσωπικά είτε γενικά της ζωής της Εκκλησίας μας.  

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της επικαιρότητας του λόγου και των έργων των Αγίων μας αποτελεί ένας Άγιος καταγόμενος από την καρδιά της Μακεδονίας μας, από την Θεσσαλονίκη. Τον γιορτάζουμε στις 27 Νοεμβρίου και ονομάζεται Δαμασκηνός. Είναι ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, Επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης.  

Γεννήθηκε το 1520 στην Πόλη του Αγίου Δημητρίου. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και εκάρη μοναχός στην Αδελφότητα των Στουδιτών και στα 1560 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης. Το σύγγραμμά του με τον τίτλο ''Θησαυρός'' στήριξε αποφασιστικά το δούλο Γένος και απέτρεψε τον εκτουρκισμό των Ορθοδόξων Βουλγάρων.

Ο Γερμανός θεολόγος Στέφαν Γκέρλαχ, μολονότι εχθρικός προς την Ορθοδοξία, μας βεβαιώνει, ότι ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης ήταν ένας από τους τρεις πιο μορφωμένους Ορθοδόξους Κληρικούς της εποχής του και μάλιστα ο πιο επαινετός ''λόγω της ιδιαιτέρας μετριοφροσύνης, ολιγάρκειας και των άλλων αρετών του''.(1)

Και πώς, αυτός ο ''λαμπράς παιδείας και άμετρης ταπεινοφροσύνης Επίσκοπος'', από τα μέρη του Λαγκαδά βρέθηκε στα μέρη της Μικράς Ρωσσίας, στην σημερινή Ουκρανία, δηλαδή;

Βρέθηκε εκεί ως ειδικός απεσταλμένος και έμπιστος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως για την αντιμετώπιση ενός πολύ μεγάλου και σοβαρού προβλήματος.

Και ποιο ήταν το εξαιρετικό αυτό πρόβλημα, για το οποίο στάλθηκε στην Ουκρανία, ως έξαρχος, ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης;

Από ποιόν κίνδυνο, έσπευσε ο Άγιος Επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης, να σώσει τους Ορθοδόξους της Ουκρανίας;

Ο κίνδυνος προερχόταν από τους παπικούς και από την διάδοση της παναίρεσης του παπισμού. Μισσιονάριοι του πάπα διασκορπίστηκαν τότε σε ολόκληρη την χώρα και βάλθηκαν να παρασύρουν τους Ουκρανούς Ορθοδόξους διαδίδοντας τις ολέθριες κακοδοξίες τους.

Η αποστολή του Αγίου Δαμασκηνού του Στουδίτη ήταν να αντιμετωπίσει την δράση των αιρετικών Λατίνων και να προστατέψει τους Ορθοδόξους Ουκρανούς από τις πλάνες του Βατικανού.

Ο αγώνας δεν ήταν εύκολος. Ο Άγιος είχε να παλέψει με τους ικανότερους και πλέον επιτήδειους συνεργάτες του πάπα. Το Πατριαρχείο το εγνώριζε αυτό πολύ καλά, γι΄αυτό και δεν απέστειλε τον οποιοδήποτε, αλλά διάλεξε προς τούτο την ''σοφία των Ελλήνων''.

Ο αγώνας για την αντιμετώπιση της αιρετικής προπαγάνδας των παπικών κράτησε για τον Επίσκοπο Δαμασκηνό επτά ολόκληρα χρόνια. Από το 1565 έως το 1572. Η κατάρτισή του, οι αρετές του και προπάντων η αγιότητά του έσωσαν τους Ορθοδόξους Ουκρανούς από την αίρεση του ρωμαιοκαθολικισμού και έδωσαν ένα καλό μάθημα στους μέχρι σήμερα αμετανόητους παπικούς.

Η επικαιρότητα του βίου και των διδαχών του Αγίου Δαμασκηνού του Στουδίτου, Επισκόπου Λητής και Ρεντίνης, είναι τόσο φανερή και κατανοητή, που καθιστούν τις εξηγήσεις εντελώς περιττές.

Το συμπέρασμα είναι, ότι οι αγώνες του και η διδασκαλία του, αναφορικά με τα τεκταινόμενα αυτές τις ημέρες στην Πόλη των Ονείρων μας, δεν μπορεί παρά να ορίσουν, ως Ορθοδόξων, και την δική μας στάση.

Η Εκκλησία μας, άλλωστε, το τονίζει καθαρά: ''Εορτή Αγίου, μίμησις Αγίου''. Και ο νοών, νοήτω.

___________________________________

 (1) . http://www.saint.gr/4349/saint

 

27η Οκτωβρίου 1912 – 27η Οκτωβρίου 1944: Περήφανοι σταθμοί ιστορίας για την πόλη του Λαγκαδά

Δευτέρα, 26 Οκτώβριος 2015 00:00

Στους δύσκολους αγώνες της πατρίδας για την ελευθερία, ο Δήμος Λαγκαδά κατέθεσε τις δικές του σελίδες στο μεγάλο βιβλίο ιστορίας της χώρας μας.

Η 27η Οκτωβρίου αποτελεί διπλή επέτειο, που από τις 3 Δεκεμβρίου του 2008 έχει αναγνωριστεί ως επίσημη εορτή για την απελευθέρωση της πόλης του Λαγκαδά με απόφαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Στις 27 Οκτωβρίου του 1912 ο Λαγκαδάς απέκτησε την πολυπόθητη  ελευθερία του από τον Τουρκικό  ζυγό.

Ο ελληνικός στρατός υπό την αρχιστρατηγία του διαδόχου Κωνσταντίνου προελαύνει με εφ’ όπλου λόγχη καταλαμβάνοντας το ένα μετά το άλλο τα εχθρικά οχυρώματα, την ίδια στιγμή που οι δυνάμεις των Σερβοβουλγάρων, κινούνται προς τη Θεσσαλονίκη για να προλάβουν τις διαπραγματεύσεις με τον Ταξίν Πασά και να διεκδικήσουν ένα κομμάτι από την πόλη.

Ο Βενιζέλος, Πρωθυπουργός, Υπουργός Εθνικής Άμυνας αλλά και Αρχηγός του Στρατού, διατάζει τον διάδοχο Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς Θεσσαλονίκη  και  το αργότερο έως την 26η Οκτωβρίου, να αρχίσει τη διαδικασία παραλαβής της πόλης άνευ όρων.

Ο Ταξίν Πασάς που υπερασπιζόταν τη Θεσσαλονίκη ζητά μια έντιμη συμφωνία για την παράδοση της πόλης λέγοντας “από τους Έλληνες την πήραμε, στους Έλληνες θα την παραδώσουμε”.

Το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, οι πληρεξούσιοι αξιωματικοί Ιωάννης Μεταξάς και Βίκτωρ Δούσμανης μεταβαίνουν στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης και υπογράφουν τα πρωτόκολλα παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, παραδίνονταν ως αιχμάλωτοι 25.000 τούρκοι στρατιώτες και 1.000 αξιωματικοί. “Η Θεσσαλονίκη χάθηκε αλλά και σώθηκε”, θα γράψει αργότερα στα απομνημονεύματα του ο Ταξίν Πασάς.

Την ίδια ώρα, η στιγμή της πολυπόθητης ελευθερίας πλησιάζει και για την πόλη του Λαγκαδά. Στις 27 Οκτωβρίου ο καπετάν Γιάννης Ράμναλης κατευθύνεται προς το Λαγκαδά, όπου εγκαθιστά μια ομάδα ανδρών του για να προλάβουν την βουλγαρική είσοδο στην πόλη μας.

Μια εμβληματική μορφή του αγώνα που σημάδεψε την ιστορία του τόπου μας, ο οποίος βλέποντας σε εφηβική ηλικία τους γονείς του να δολοφονούνται από Βούλγαρους Κομιτατζήδες, γίνεται σε ηλικία μόλις 18 ετών αρχηγός ανταρτικής ομάδας και παράλληλα ο εφιάλτης Τούρκων και Βουλγάρων.

Το 1908 μετά την πρώτη φάση του Μακεδονικού αγώνα βρίσκεται στην Αθήνα με το όνειρο να σπουδάσει στη σχολή ευελπίδων, όμως  το πάθος του για την πατρίδα και τη λευτεριά της, τον ξαναγυρνά πίσω στην μάχη. Επικεφαλής παλικαριών αποβιβάζεται στην Χαλκιδική και ελευθερώνει την Αρναία, το Ζαγκλιβέρι, τα Λαγκαδίκια, τον Λαγκαδά.

Πλήθος κόσμου τον υποδέχεται σε μια ιστορική μέρα για τον τόπο μας. Δύο μέρες μετά, στις 29 Οκτωβρίου 1912 η πόλη του Λαγκαδά γιορτάζει τη δική της λευτεριά με πάνδημη δοξολογία στο Ναό της Αγίας Παρασκευής.

Τριάντα δύο χρόνια αργότερα στις 27 Οκτωβρίου του 1944, την νυχτερινή ησυχία του Λαγκαδά ταράζει ένας τρομερός κρότος.

Οι Γερμανικές δυνάμεις κατοχής μετά από τέσσερα χρόνια και με το πρωτόκολλο αποχώρησης που υπέγραψαν στις 12 Οκτωβρίου του 1944  στη Αθήνα, εγκαταλείπουν την Ελλάδα.

Η ανατίναξη της γέφυρας του Λαγκαδά κατά την αποχώρησή τους, καταδεικνύει τον πανικό της ηττημένης υπερδύναμης.

Μόλις τρεις μήνες πριν, την 1η Αυγούστου του 1944, ο Λαγκαδάς είχε ζήσει εφιαλτικές στιγμές, από τις πιο δραματικές της σύγχρονης ιστορίας του.

Ήταν το γερμανικό μπλόκο, πρώτα στο ζωοπάζαρο στην αλάνα εκεί που βρίσκεται σήμερα το ΚΑΠΗ και στην συνέχεια στην κεντρική πλατεία του Λαγκάδα, που για δύο ημέρες συγκέντρωσε όλους τους άντρες πάνω από 16 χρονών. Δύο δραματικές ημέρες για την πόλη  με πολλούς συντοπίτες μας να καταλήγουν στην γερμανική φυλακή του στρατοπέδου Παύλου Μελά, αλλά και 8 αθώους να χάνουν την ζωή τους.

Τρεις μήνες αργότερα, στις 28 Οκτωβρίου του 1944 οι πρόγονοι μας πανηγύριζαν και πάλι στο ναό της Αγίας Παρασκευής, τα ελευθέρια της πόλης τους.

27η Οκτωβρίου 1912 και 27η Οκτωβρίου 1944, δύο σταθμοί σημαντικοί, περήφανοι, γεμάτοι ηρωισμό και εθνική αυταπάρνηση, που αποτελούν σημείο αναφοράς για την πόλη του Λαγκαδά. Σημαδεύουν την ιστορία της, συνοδεύουν την ιστορική μας μνήμη.

Ας γίνει ο επίσημος εορτασμός των δύο επετείων μια αφορμή για τιμή και ευχαριστία στα ηρωικά παλικάρια που θυσιάστηκαν για την πατρίδα και τον τόπο μας.

Ας αποτελέσει μια διαρκή δέσμευση ότι θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε πάνω στα δικά τους ιδανικά “ποτέ από το χρέος μη κινούντες”.

Και τώρα τι κάνουμε;

Κυριακή, 18 Οκτώβριος 2015 00:00

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ

Ο μήνας Οκτώβριος, στα χρόνια αυτά τα δύσκολα της μνημονιακής κατοχής, παίρνει, θαρρείς, μια ιδιαίτερη αξία στις συνειδήσεις των εν εγρηγόρσει Ελλήνων.

Δυο γεγονότα μεγάλης ιστορικής σημασίας για το Έθνος μας  -το  ένα, ο Μακεδονικός Αγώνας και το άλλο, το ΟΧΙ του ’40-  μοιάζουν με αστέρες ολόλαμπρους, που καταυγάζουν την αργόσυρτη ιστορική μας διαδρομή και δείχνουν αλάνθαστα τον δρόμο για τα πεπρωμένα της φυλής μας.

Ο Οκτώβριος είναι μήνας εθνικής μνήμης, αλλά και μήνας εθνικού προβληματισμού και αποφάσεων.

 

Οι εθνικές μνήμες δεν καθιερώθηκαν ως ευκαιρίες, μονάχα για ευχές, λογίδρια και δεξιώσεις επισήμων. Ούτε ορίστηκαν από τον νομοθέτη ως αργίες, για να γεμίζουμε ανήμερα τα τραπεζάκια των πεζοδρομίων.

Οι εθνικές μνήμες -για όσους τουλάχιστον εξακολουθούν και κρατάνε στις καρδιές τους άσβεστη την φλόγα της ελευθερίας- θυμίζουν και διδάσκουν. Φωτίζουν και παραδειγματίζουν.

Οι εθνικές μνήμες -όταν όντως εορτάζονται και δεν αποτελούν απλώς και μόνον ευκαιρίες για δημόσιες σχέσεις- δρουν αφυπνιστικά στις ναρκωμένες συνειδήσεις και λειτουργούν ταυτόχρονα ως γνώμονες για τον μελλοντικό βηματισμό του Γένους μας.

 

Λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας μας: ’’Μνήμη (εορτασμός) Αγίου, μίμησις Αγίου’’.

Αναλογικά θα μπορούσαμε να πούμε κι εμείς σήμερα: Εορτασμός Εθνικής επετείου, δηλαδή μνήμη Ηρώων, σημαίνει έμπνευση από το φρόνημα των Ηρώων και μίμηση των κατορθωμάτων τους. Διαφορετικά σε τι ωφελούν οι δοξολογίες, οι πανηγυρικοί, οι φιλαρμονικές, οι παρελάσεις και οι ευκαιριακές δηλώσεις των πολιτικών αρχόντων;

Ιστορία δεν είναι η απλή και στεγνή παράθεση γεγονότων και χρονολογιών. Η ιστορία του Γένους μας σαρκώνεται ολοζώντανη στα πρόσωπα, στην δράση και την προσφορά των Ηρώων μας. Με αυτούς οφείλουμε να γνωριστούμε και αυτούς να βάλουμε μπροστά μας για παραδείγματα προς μίμηση.

Η οικείωσή μας με τους Αγίους και τους Ήρωές μας είναι η μόνη μας ελπίδα να ξαναδούμε Θεού πρόσωπο. Μονάχα εάν ξαναβάλουμε στις σχολικές μας αίθουσες και μέσα στις καρδιές μας τα πρόσωπα που σαρκώνουν το Πνεύμα της Ρωμηοσύνης, δηλαδή τους Ήρωες και τους Αγίους μας, μονάχα τότε θα θεμελιώσουμε ελπίδα για αποκατάσταση στο δύσμοιρο Γένος μας των πανανθρώπινων αξιών της Ελευθερίας, της Αξιοπρέπειας, της Αρετής, του Κάλλους και της Αγάπης.

Αυτό, όμως, δεν είναι δυνατόν να γίνει με άνευρες γιορτούλες, με ανόρεχτες ομιλίες, με προαιρετικές παρελάσεις, με αποκαθήλωση των ηρώων μας από τις σχολικές αίθουσες, με απάλειψη από τα βιβλία γλώσσας κάθε σοβαρής αναφοράς στις ιστορικές μας μνήμες, με εξοβελισμό  από τα σχολικά εγχειρίδια του Εθνικού μας Ύμνου και των δημοτικών μας τραγουδιών, με περιφρόνηση των παραδοσιακών αξιών της φυλής μας και των ιδανικών του Γένους μας, με καταλήστευση του γλωσσικού μας θησαυρού, με εκκοσμίκευση της πολυτίμητης Ορθοδοξίας μας.

Θα γίνει μονάχα με την ολόψυχη συστράτευση των φιλότιμων Ελλήνων δασκάλων –που ευτυχώς δεν έλειψαν στην εποχή μας- οι οποίοι, μέσα στο σκοτάδι της μνημονιακής μας σκλαβιάς, καλούνται από την Ιστορία και από την Φωνή των πατέρων τους, πίσω από τις κλεισμένες πόρτες των τάξεών τους, να οργανώσουν το Κρυφό Σχολειό των ημερών μας. Να διδάξουν στα νιάτα μας, όλα εκείνα τα τιμαλφή του Γένους μας, που η μανία των ιθυνόντων τα πέταξε στο καλάθι των αχρήστων.

Θα γίνει μονάχα, εάν το θελήσουν με πείσμα οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, οι ακούραστοι δάσκαλοι στο ’’κατ’ οίκον κρυφό σχολειό’’.

Και τέλος, θα γίνει μονάχα στην περίπτωση εκείνη, που το Νέο Κρυφό Σχολειό περάσει μέσα στις Ενορίες μας και το αγκαλιάσουν με ζήλο οι παραδοσιακοί μας παπάδες και οι Ελληνορθόδοξοι επίσκοποί μας. 

15/10/2015

Popular News

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός Το υπ’ αριθμόν ένα Εθνικό…
Γράφει ο Φώτιος Μιχαήλ, ιατρός Μιλώντας για την 25η Μαρτίου…
του Ανδρέα Γεωργούδη, καθηγητή Α.Π.Θ., τέως Πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού…

ΜΕΤΑ ΤΟ “ΠΡΩΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ” Ας μην πάει χαμένη η ευκαιρία…..

Κυριακή, 13 Σεπτέμβριος 2015 00:00

Τις μέρες αυτές τα Σχολεία ξαναπλημμυρίζουν από τη μαθητική ανθρωποθάλασσα, από φωνές και παιχνίδια, από ζωντάνια και αγωνία, από ανταμώματα φίλων και συμμαθητών, από αγκαλιάσματα και ασπασμούς, από αισθήματα φιλίας και χαράς.

Ο σημερινός εκπαιδευτικός μπροστά στην οικονομική περιδίνηση που μαστίζει τον ίδιο και τη χώρα, μπροστά στην ενσυνείδητη επιλογή του μονόδρομου της οικονομικής και πολύπλευρης κρίσης που επέβαλλε το Διεθνές Παγκοσμιοποιημένο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα και η τρόικα εξωτερικού και εσωτερικού, είναι “υποχρεωμένος” να απαλλαγεί από την επαγγελματική θεώρηση της αποστολής του και την πιθανή αδιαφορία για τη δημιουργική ευθύνη του λειτουργήματός του, ως προς το γνωσιολογικό και παιδαγωγικό του έργο. Ο εκπαιδευτικός αφουγκράζεται τον πόνο του σημερινού ανθρώπου και δίνει στους νέους όραμα ζωής. Με καλύτερη παιδεία θα έχουμε καλλιεργημένους εκπαιδευτικούς και καλύτερους πολιτικούς.

Αξίζει και επιβάλλεται το επίπονο έργο των εκπαιδευτικών και ο αγώνας της σπουδής των νέων, να αξιοποιηθούν κατά τον καλύτερο τρόπο, από πλευράς πολιτείας.

Ολοκληρωμένες κτιριακές σχολικές εγκαταστάσεις, σύγχρονα εποπτικά μέσα διδασκαλίας, εξειδίκευση του διδακτικού προσωπικού, καλύτεροι μισθοί για τους εκπαιδευτικούς, περισσότερα κονδύλια για την εκπαίδευση μπορούν να αποτελέσουν δικλείδες ασφαλείας για ολοκληρωμένη πνευματική και ψυχοσωματική καλλιέργεια των μαθητών. Έτσι ώστε να μπορούν οι μαθητές να διαλέγουν το σωστό γι αυτούς δρόμο, είτε σαν αυριανοί υποψήφιοι των Πανεπιστημίων να φθάσουν στις εισιτήριες εξετάσεις με λιγότερη αγωνία και με τα απαραίτητα εφόδια, με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία, είτε σαν αυριανοί τεχνικοί-επαγγελματίες που θα στελεχώσουν σωστά την παραγωγική διαδικασία της χώρας.

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός πρέπει να γίνεται με περισσότερη ευθύνη και τέχνη, με περισσότερη πειθώ και προσγείωση,από ειδικούς επιστήμονες, ώστε οι απόφοιτοι Γυμνασίων-Σχολών και Λυκείων να μην αυξάνουν το πνευματικό προλετάριο και τις στρατιές των μορφωμένων ανέργων και αργόσχολων αλλά ζυγίζοντας τις ικανότητες και την κλίση τους να προσανατολίζονται στις ανάλογες Σχολές, απαλλαγμένοι από την πανεπιστημιακή παγίδα, που συχνά επιφυλάσσει απογοητεύσεις και αδιέξοδο, απαλλαγμένοι από το σύνδρομο της σύγχρονης νοοτροπίας των γονιών που κατευθύνουν πολλές φορές λανθασμένα τα παιδιά τους από υπεροψία ή και φιλοχρηματία ή και για λόγους γοήτρου ή μιμήσεως. Γιατί μην ξεχνούμε ότι ο κάθε άνθρωπος είναι προικισμένος από τη φύση με ορισμένες ικανότητες, έχει εξασφαλισμένη την επιτυχία στη ζωή του, όσο πιο σύντομα ανακαλύψει και αξιοποιήσει τις ικανότητές του.

Είναι όμως ανάγκη, για να βαδίσει ο σπουδαστής της Β/θμιας Εκπαίδευσης πλησίστιος προς Ανώτερες και Ανώτατες σπουδές και την υπεύθυνη επαγγελματική κατάρτιση, να προστατευθεί από τους υπεύθυνους φορείς (Σχολείο, οικογένεια, πολιτεία και εκκλησία) από τους επικίνδυνους εχθρούς της νεότητας που είναι πάρα πολλοί. Γιατί οι σημερινοί νέοι σε μια κοινωνία όπου υπερτερούν τα κακόβουλα ερεθίσματα,γίνονται πολλές φορές οι καλύτεροι αποδέκτες των χειρότερων πληροφοριών.Για όλα τα παραπάνω προβλήματα της Παιδείας διαχρονικά δυστυχώς,η Ελληνική Πολιτεία δεν κατάφερε [ήθελε]να σχεδιάσει και εφαρμόσει ένα σωστό εκπαιδευτικό σύστημα που να εκφράζει τις σχετικές απαιτήσεις και προσδοκίες του κοινωνικού συνόλου και όχι σύστημα ταξικής Παιδείας και παραπαιδείας. Ακόμη και στις μέρες μας οι πολιτικοί <κροίσοι> που έφεραν την κρίση,δεν ομονοούν να συγκλίνουν και να συνενοηθούν σε ένα υπερκομματικό με πραγματικό διάλογο Εθνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα,που να μην επιδέχεται μελλοντικές παρεμβάσεις από οποιονδήποτε άσχετο Υπουργό και παράγοντες της Εκπαίδευσης που ποτέ στη ζωή τους δεν δίδαξαν. Γιατί,το τι αυριανούς πολίτες θα έχει μία χώρα,εξαρτάται από το εκπαιδευτικό σύστημα που εφαρμόζει.

Είναι επιτακτική  ανάγκη, λοιπόν, να σκύψουμε όλοι στο θέμα της Παιδείας και στα προβλήματά της,  και να γίνει μεθοδική διδασκαλία περί των θεμελιωδών δημοκρατικών αρχών. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε σωστούς Δημοκρατικούς πολίτες και σωστή Δημοκρατία. Διαφορετικά αν επιμείνουμε στη σημερινή τακτική, δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να υπονομεύουμε το μέλλον του έθνους και της Δημοκρατίας.

Τώρα με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς, μαθητές και καθηγητές ξαναπαίρνουν στα χέρια τους την ελπίδα όλου του ελληνικού λαού για μια καλύτερη και δημιουργικότερη σχολική χρονιά. Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη. Σίγουρα και το θέλουμε και το μπορούμε.

ΜΑΘΗΤΕΣ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ-ΓΟΝΕΙΣ: ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΟΛΟΨΥΧΑ ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ.

ΧΡΗΣΤΟΣ  ΧΑΤΖΗΠΑΡΑΔΕΙΣΗΣ

 Καθηγητής-Μηχανολόγος

Τους Ποιμένες μας, τους θέλουμε καθαρόαιμους Ορθοδόξους και όχι προτεσταντίζοντες και κρυπτοπαπικούς

Κυριακή, 16 Αύγουστος 2015 00:00

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός

Αναρωτιέμαι πολλές φορές, ποια είναι η στάση, που οφείλει να κρατήσει ένας Ρωμηός, σε περιπτώσεις,  που η ουσία της Πίστεώς μας προσβάλλεται από κάποιους ανθρώπους, και μάλιστα από ’’έγκριτους’’ καθηγητές των λεγόμενων θεολογικών μας σχολών ή ακόμα και από γνωστούς ’’προβεβλημένους’’ Ιεράρχες;

Ή αλλιώς, μέχρι ποιο σημείο έχει το δικαίωμα ένας Ορθόδοξος Χριστιανός, εν ονόματι τάχα του δυτικόφερτου κώδικα καλής συμπεριφοράς, να σιωπά και να μην υπερασπίζεται-ομολογεί την Πίστη των Πατέρων του, όταν αυτή η Πίστις περιφρονείται από κάποιους επιτήδειους και -το χειρότερο- παραχαράσσεται και αλλοιώνεται;

Μερικοί θα σπεύσουν να πουν, ότι σ’ εμάς τους Χριστιανούς δεν πρέπουν οι αντεγκλήσεις και ότι, πάνω απ’ όλα, μπαίνει η αγάπη.

Ναι, όντως, η αγάπη είναι ο πυρήνας της Διδασκαλίας του Κυρίου μας, αλλά για ποια αγάπη μιλάμε; Εκείνη που συμβιβάζεται με το ψεύδος ή εκείνη που αληθεύει; Εκείνη που διολισθαίνει προς την αίρεση ή εκείνη που διδάσκει ανόθευτη την Αλήθεια; 

Όταν ο Ορθόδοξος Χριστιανός –λαϊκός ή ιερωμένος- αποσιωπά σκοπίμως την Αλήθεια, κάνει εκπτώσεις σε θέματα Πίστεως και συμπορεύεται ανοιχτά με τους αιρετικούς, τότε σε τι ωφελούν οι αγαπολογίες, οι ασπασμοί και τα χαμόγελα;

Πάνω στο θέμα αυτό ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι σαφέστατος. Μας λέει: ’’Ουδέν όφελος βίου καθαρού, δογμάτων διεφθαρμένων’’.  Σε τίποτε δεν ωφελεί ο καθωσπρεπισμός, όταν η Πίστη μας είναι αλλοιωμένη.

Ο κατ’ εξοχήν υμνητής της αγάπης είναι ο Απόστολος Παύλος. Μήπως δεν είναι εκείνος, που μας διδάσκει, ότι πρέπει να κρατάμε αποστάσεις από τους αμετανόητους αιρετικούς;(1)

Ή μήπως, ο Ιωάννης, ο Μαθητής της Αγάπης, δεν είναι εκείνος που μας προτρέπει να τους κόβουμε ακόμα και την καλημέρα;(2)

Εμείς, από πότε γίναμε ανώτεροι στην αγάπη, από τον Απόστολο Παύλο και από τον Ιωάννη, τον ηγαπημένο Μαθητή του Κυρίου μας;

Απ’ ότι φαίνεται, μάλλον δεν μιλάμε για την ίδια αγάπη.

Η αγάπη του Παύλου και του Ιωάννου είναι η αγάπη η πατρική, ενώ η δική μας –κάποιων δήθεν ανοιχτόμυαλων- είναι η ’’αγάπη’’ του έμμισθου αυτονομημένου μεταπατερικού παιδαγωγού.

Η αγάπη του Παύλου και του Ιωάννου είναι η αγάπη, που φωτίζει την Αλήθεια και οδηγεί στο Φως, ενώ η δική μας, είναι μια κάλπικη αγάπη, που θολώνει τα πεντακάθαρα νερά της Αλήθειας και οδηγεί στο σκοτάδι και την απώλεια.

Σε ολόκληρο το Ευαγγέλιο, Αγάπη και ψεύδος δεν συναπαντώνται πουθενά. Η αγάπη ποτέ δεν θυσιάζει την Αλήθεια. Αγάπη, που κρύβει και συγκαλύπτει την αίρεση, είναι εωσφορική.  

Κάποιοι άλλοι θα μας υπενθυμίσουν, ότι οφείλουμε σε όλους τους συνανθρώπους μας, να φερόμαστε με επιείκεια και να μην αποκαλύπτουμε τα αδύνατα σημεία τους.

Ναι, έτσι είναι, αλλά, όπως μας διδάσκουν οι Πατέρες, αυτό ισχύει μονάχα σε ότι αφορά στα πάθη και τις αδυναμίες των συνανθρώπων μας και όχι σε διδασκαλίες αιρετικές και ολισθήματα βίου δογματικής τάξεως, προερχόμενα μάλιστα από υψηλόβαθμους ιερωμένους ή και επαγγελματίες των θεολογικών μας σχολών.

Τους ποιμένες μας, εμείς οι Ρωμηοί, τους θέλουμε καθαρόαιμους Ορθοδόξους και όχι προτεσταντίζοντες και κρυπτοπαπικούς.

Τους Ιερείς μας και προπάντων τους Επισκόπους μας, τους θέλουμε ανύστακτους και αυστηρούς φύλακες της πολυτίμητης Ορθοδοξίας μας –όπως ακριβώς τους θέλουν και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας και οι Άγιοί μας- και όχι δουλικά παρατρεχάμενους στα διεθνή ινστιτούτα της πανθρησκείας και του οικουμενισμού.

Πώς αλλιώς θα κρατήσουμε την Πίστη μας ανόθευτη; Πώς θα μπορέσουμε να αντισταθούμε στις απανωτές επιθέσεις που δεχόμαστε; 

Ή μήπως δεν είναι ολοφάνερη η πρόθεση, αλλά και η πολυχρόνιος αντίχριστη δράση των ποικιλώνυμων αιρετικών, να ξεριζώσουν από τις καρδιές μας την Ορθοδοξία και να μας κάνουν σαν και του λόγου τους;

Η ευθύνη όλων μας είναι μεγάλη. Ακόμα πιο μεγάλη, όμως, είναι η ευθύνη των Ιεραρχών και Ποιμένων μας, ιδιαίτερα μάλιστα στους δύσκολους καιρούς που περνάμε.    

ΠΗΓΕΣ:

(1). Προς Τίτον, κεφ. 3, στ. 10

’’Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ’’.

(2). Β’ Ιωάννου, 10-11

’’Εἴ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν (τοῦ Χριστοῦ) οὐ φέρει, μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν, καί χαίρειν αυτῶ μή λέγετε. Ὁ γάρ λέγων αὐτῶ χαίρειν, κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς’’.

11/8/2015

«Μαμά φοβάμαι!»

Τρίτη, 30 Ιούνιος 2015 00:00

Της Κατερίνας Βουρλάκη

Γελάω πολύ! Γελάω, όταν μπαίνω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διαβάζω το χιούμορ με το οποίο αντιμετωπίζουμε οι Έλληνες αυτή την κατάσταση. Και μετά κλαίω. Κλαίω για τον τραγέλαφο που βιώνουμε οι Έλληνες και που μας φέρνει στην ψυχολογική εκείνη κατάσταση που το χιούμορ γίνεται διέξοδος και το μυαλό παίζει παιχνίδια με τις λέξεις για να μείνει στη θέση της η ψυχή και η καρδιά. Η τραγικότητα πίσω από το χιούμορ, έτσι κι αλλιώς αυτά πάντα πήγαιναν πακέτο. Ο κίνδυνος πίσω από ένα χιούμορ που προκαλεί παγωμένα χαμόγελα.

Και λυπάμαι. Λυπάμαι πολύ με διάφορους, δημοσιογράφους και απλούς πολίτες που γράφουν και λένε «μετάνιωσα που ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ». Λυπάμαι για τα χαμένα όνειρα που κάναμε και όσοι ψηφίσαμε και όσοι δεν ψηφίσαμε, πως κάτι νέο θα γινόταν σ' αυτή τη χώρα, πως μια ελπίδα φαινόταν στο βάθος του τούνελ με έναν νέο άνθρωπο στο τιμόνι. Για πρώτη φορά αριστερά. Την δήθεν αθρωποκεντρική ιδεολογία της ισότητας! Την ιδεολογία που φέρνει τους αδύναμους πάνω από τους ισχυρούς και το δίκιο του λαού γίνεται κυρίαρχο. Την ιδεολογία που μας πούλησαν πως κάτι νέο θα διαπραγματευτούμε για να γίνουμε καλύτεροι. Καλύτεροι από πότε; Από το ..81, το ..93, το 2000; Το πότε; Γιατί πραγματικά έχω ξεχάσει πότε είμασταν καλύτεροι. Όταν μας άφηναν να παίζουμε τα (κυρίως κλεμμένα) λεφτά μας στο χρηματιστήριο ή τώρα που μας αφήνουν να παίξουμε τη ζωή μας μια ζαριά. Ένα δημοψήφισμα. Η απόφαση του κυρίαρχου λαού.

Ας μου προσδιορίσει και κάποιος τι σημαίνει αυτό. Ποιος είναι ο κυρίαρχος λαός και πότε είμασταν τέτοιος. Προφανώς όταν είχαμε τη δυνατότητα με ένα τηλεφώνημα να διορίσουμε τα αδέρφια μας και τα ξαδέρφια μας σε ένα υπουργείο. Όταν μπορούσαμε να παίρνουμε μαύρα λεφτά σε κάθε μας συναλλαγή. Όταν είχαμε την ευκαιρία σε μία νύχτα να χτίσουμε ένα αυθαίρετο, να φέρουμε το γιό μας από την Κόρινθο στο Πεντάγωνο, να βγάζουμε άφοβα τα λεφτά μας στην Ελβετία. Τότε σίγουρα ήμασταν κυρίαρχος λαός. Ο καθένας κυρίαρχος του εαυτού του. Μικρολαμόγια της καθημερινότητας που τρώγαμε κάθε μέρα την κληρονομιά των παιδιών μας. Αλλά τότε είμασταν κυρίαρχος λαός.

Προφανώς ανάμεσα στις σαμπάνιες που ανοίξαμε το βράδυ του Millennium και των glamorous parties που συμμετείχαμε, δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο γρήγορα θα βρισκόμασταν υπόλογοι για την κάθε μας κίνηση. Όλοι  μαζί, ΟΛΟΙ.

Και το ατέλειωτο πάρτι κατέληξε σε ατέλειωτα δανεικά. Σε τρόικες και ΔΝΤ. Σε ΕΚΤ και Eurogroup.  Αρκτικόλεξα και λέξεις που δεν είχαμε ξανακούσει ποτέ έγιναν η καθημερινότητα μας. Ακόμη κι η κόρη μου που είναι 10 χρονών ρωτάει αν συνεδρίασε το Eurogroup.

Και φόβος, ανασφάλεια. Άνθρωποι που χάνουν το βράδυ τον ύπνο τους. Επιχειρήσεις που θέλουν και δεν μπορούν να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους. Άνεργοι γονείς που δεν μπορούν να ζήσουν τα παιδιά τους. Όνειρα γραμμένα σε ψηφοδέλτια και πεταμένα σε μαύρες σακούλες ανακύκλωσης. Που πήγε το «πρώτη φορά αριστερά»; Πότε πρόλαβε το όνειρο σε 5 μήνες να γίνει capital control, έξοδος από το ευρώ, έξοδος από την ευρωζώνη, ουρές στα βενζινάδικα και τα σούπερ μάρκετ, κλειστές τράπεζες; Πότε πρόλαβε το όνειρο να γίνει εφιάλτης; Πότε πρόλαβε η αξιοπρέπεια των Ελλήνων που τόσο εύστοχα και επικοινωνιακά χρησιμοποιήθηκε, να γίνει ένα τίποτα; Πότε πρόλαβαν αυτή την αξιοπρέπεια να την τσαλακώσουν κάνοντας το μυαλό μας αλοιφή με χιλιάδες ψέματα ένθεν και ένθεν για συμφωνίες που δεν έγιναν, αποφάσεις που δεν πάρθηκαν, συζητήσεις που δεν ολοκληρώθηκαν, ηγέτες που δεν λύγισαν.

Γελάω και κλαίω μαζί. Γιατί νιώθω πραγματικά κυρίαρχη! Την επόμενη Κυριακή θα ψηφίσω για το δικαίωμα μου στο αύριο. Και γελάω γιατί κάποιος μου πετάει το μπαλάκι του κυρίαρχου στο ανύπαρκτο και το ψεύτικο. Και κλαίω πολύ γιατί δεν μπορώ, σας το λέω ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να ψηφίσω για κανέναν σας. Δεν μπορώ να ψηφίσω εγώ για τα παιδιά μου, ούτε και για τα δικά σας. Γιατί από το παζλ που κρατάω λείπουν κομμάτια. Και δε θέλω να το παίξω το παιχνίδι. Γιατί το χρέος μου το έκανα πριν 5 μήνες. Ψήφισα όπως μου ζήτησαν για να μπορεί κάποιος να με εκπροσωπεί, να μιλάει για το συμφέρον μου, να αποφασίζει για το καλό μου!

Και κάποιες στιγμές καταρρέω. Γιατί όταν το παιδί μου μου λέει «μαμά φοβάμαι» μου είναι αδιάφορος ο Τσίπρας, το ΔΝΤ, η Ε.Ε. και το capital control. Είναι που αισθάνομαι ότι δεν έχω κανένα control στη ζωή μου, κανένα control στη χαρά των παιδιών μου, κανένα control στο αύριο. Είναι που μέσα μου έχω πιστέψει πως όσο κι αν δούλεψα τα προηγούμενα χρόνια, ότι κι αν έκανα δεν έχει καμία σημασία. Και κυρίως δεν μπορώ να έχω κανένα control στο αύριο. Γιατί κάποιοι αποφάσισαν σε 5 μήνες να μου αλλάξουν όλα τα δεδομένα. Και να με βάλουν να αποφασίσω για κάτι που δεν γνωρίζω και δεν κατανοώ.

Γιατί κι εγώ αν είχα σ΄αυτή τη ζωή τη μαμά μου το ίδιο θα της έλεγα. «Μαμά φοβάμαι».

dou.gr

Ήρθε όντως η ώρα του ΟΧΙ. Αλλά, για ποιο ΟΧΙ;

Δευτέρα, 29 Ιούνιος 2015 00:00

 Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός 

Τα νοικοκυριά των παππούδων μας δεν ξέρανε από δανειστές. Οι οικογένειές τους πορεύονταν με τα λίγα και το χρέος το θεωρούσανε μεγάλη κατάρα.

Εμείς, όμως, οι απόγονοί τους, περιφρονήσαμε την βασική τους λογιστική αρχή, που έλεγε, βγάζω δέκα-βάζω τα δύο στην άκρη, και κλείσαμε με νόημα το μάτι στους δανειστές, που μας περίμεναν ολοπρόθυμοι έξω από την πόρτα.

Έτσι, οι δανειστές -επειδή τα λεφτά που βγαίνουν χωρίς ιδρώτα, εύκολα σκορπίζονται- κατέληξαν να γίνουν η προέκταση του παραμορφωμένου μας πλέον εαυτού.

Επί χρόνια ολόκληρα εκείνοι έδιναν κι εμείς ξοδεύαμε. Τα δάνεια πολύ γρήγορα μετατράπηκαν σε ναρκωτικό. Ψυχή τε και σώματι, μέσα σε λίγα χρόνια, παραδοθήκαμε οικειοθελώς στα χέρια των παμπόνηρων ’’χορηγών’’ των δόσεων.

Είναι αλήθεια, ότι με τα δανεικά η ’’επιδερμίδα’’ και η ’’χτενισιά’’ μας ομόρφαιναν. Χαλάσαμε, όμως, τα ’’στεφανιαία’’ μας και αυξήσαμε τα ’’εμφράγματα’’ και τα ’’εγκεφαλικά’’.

Με τα δανεικά παχύναμε το κορμί μας, αλλά την ψυχή μας την καταντήσαμε κουρέλι ισχνό και βρώμικο.

Με τα δανεικά βάλαμε στην ζωή μας τα γκρίκλις, τον Σουλεϊμάν και τις πολύχρωμες παρελάσεις και πετάξαμε στο καλάθι των αχρήστων την γλώσσα των πατέρων μας, τους Ήρωες και τους Αγίους μας.

Με τα δανεικά φάγαμε όλοι μας καλά και μερικοί από το πραιτώριο ακόμα καλύτερα, αλλά τελικά αποδείχθηκε, ότι φάγαμε τις ίδιες μαςτις σάρκες.

Πάντως, ότι και να έγινε, τα δανεικά κάποτε έπρεπε να επιστραφούν. Και την επιστροφή δεν την κάνει, ως γνωστόν, το πραιτώριο. Την κάνουμε εμείς, ο απλός λαός.


Μεγάλο ζόρι η επιστροφή των δανεικών, όταν μάλιστα ο δανειστής είναι εκείνος που εκπαίδευσε τα μπουλούκια του Κεμάλ, που εμπνεύσθηκε Άουσβιτς και Νταχάου, που επέβαλε την πείνα του ’41, που βομβάρδισε ανελέητα την Ορθόδοξη Σερβία κ.ο.κ.

Ο δανειστήςμας δεν είναι αδελφός, για να έχει σπλάχνα ελέους. Είναι εταίρος -όπως και ο Ιούδας…- γι’ αυτό και διαθέτει μονάχα εγκέφαλο. Εγκέφαλο της προδοσίας και των αργυρίων, φτιαγμένον από το ίδιο σκληρό ατσάλι, που φτιάχνει και τα θεοσκότεινα θησαυροφυλάκιά του.

Έτσι, αυτό, που ζητάει πλέον από εμάς, δεν είναι απλά η εξόφληση των δανείων. Είναι ο εξευτελισμός μας, ο διεθνής διασυρμός μας και τελικά η άνευ όρων υποταγή μας στα απάνθρωπα και αντίχριστα θελήματά του.

Αλήθεια, τι σχέση μπορεί να έχει ένας Ρωμηός με τέτοιους εταίρους;

Τι δουλειά έχουμε εμείς, οι απόγονοι του πατρο-Κοσμά και του Μακρυγιάννη, στην ίδια παρέα με τα εγγόνια του αλάθητου και του Νίτσε;

Μέχρι πότε η ιερή Μήτρα της Δημοκρατίας θα συνεχίσει να μολύνεται από τα μικρόβια του δυτικού πολιτικού αποστήματος;

Μέχρι πότε το συναμφότερον του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά θα ανακατεύεται υβριστικά στην ίδια ‘’κολυμβήθρα’’ με τον πουριτανισμό των Φράγκων;

Μέχρι πότε θα θυσιάζουμε το ανυπέρβλητο πνεύμα των Ελληνικών Κοινοτήτων στον βωμό του πολιτικού και κοινωνικού αμοραλισμού της Εσπερίας;

Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε, να περιφρονούμε την Αλήθεια εν ονόματι μιας δήθεν αγάπης, εντελώς ξένης προς το Πνεύμα των Αγίων μας Πατέρων;

Καλά, τυφλωθήκαμε τόσο πολύ από τις δόσεις του ’’ναρκωτικού’’, ώστε να μην βλέπουμε το κακό, που πάθαμε, αλλά ούτε και να υποπτευόμαστε εκείνο, που μας ετοιμάζουν;

Αδέλφια μου, ήρθε όντως η ώρα του ΟΧΙ. Αλλά, για ποιο ΟΧΙ;

Αν πρόκειται για ΟΧΙ στον αφελληνισμό και τον εκλατινισμό μας, τότε βρισκόμαστε μάλλον σε καλό δρόμο.

Αν πρόκειται για ΟΧΙ στην διαστροφή και την κατρακύλα του ήθους, τότε σίγουρα κάτι καλό ανατέλλει.

Αν πρόκειται για ΟΧΙ στην υποδούλωση και την υποταγή μας στα αφεντικά των Βρυξελών και του Βατικανού, τότε μάλλον έχει ξυπνήσει μέσα μας το Ρωμαίικο το Αληθινό.

Αλλά, πού τέτοιες ευλογίες;

Προς το παρόν, το διακύβευμα–πάντοτε και εν παντίτιμήματι εντός του πλαισίου της ΕΕ και της ευρωζώνης,κατά τους ιθύνοντες- φαίνεται πως είναι μονάχα η καλοπέρασή μας, οι καταθέσεις μας και ο εαυτούλης μας.

Για αντίσταση στην πολιτισμική μας καταβαράθρωση, στην πολιτική μας οπισθοδρόμηση, στον δημογραφικό μας αφανισμό και στην πνευματική μας διολίσθηση, που μας έρχονται και μας επιβάλλονται από την Δύση, δεν μιλάει σχεδόν κανένας!!!

Υπεύθυνοι και Λαόςδείχνουμε σαν ναψάχνουμε απεγνωσμένα για έξοδο κινδύνου σε ένα ’’υπό κατάρρευση οικοδόμημα’’, που, πριν ακόμα αρχίσουμε την αναζήτηση της εξόδου σωτηρίας, ορκιζόμαστε να μην το εγκαταλείψουμε ποτέ!!!

Αυτό κι αν δεν είναι τραγικό.

Αδέλφια μου,

το δίλλημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ, έτσι όπως τίθεται -χωρίς, δηλαδή, προηγουμένως να πετάξουμε από πάνω μας τα δεσμά της νέας Φραγκοκρατίας- είναι εντελώς ψευδές και το δημοψήφισμα μοιραία ατελέσφορο.

Διότι απλούστατα στην κοιτίδα της Δημοκρατίας δεν εννοείται δημοψήφισμα με το πιστόλι στον κρόταφο και την θηλιά περασμένη στον λαιμό.

Τι νόημα έχει, να ψηφίζουμε για την ακύρωση του παραλογισμού των εταίρων, όταν αυτό το κάνουμε κάτω από την στέγη των δικών τους επιρροών, δίνοντας ταυτόχρονα και όρκους αιώνιας υποταγής στα προστάγματά τους;

Αδέλφια μου,

Το Πνεύμα της Ρωμηοσύνης δεν μετριέται ούτε με την χρηματιστηριακή ισχύ του ευρώ ούτε με την ’’σιγουριά’’ των ’’φράγκικων φυλακών’’.

Εάνσυνεχίσουμε να βάζουμε στην ζωή μας τέτοιες προτεραιότητες, που έρπουν και μυρίζουν χωματίλα από μακριά, πώς είναι δυνατόν να ξεπεράσουμε την κρίση και να ξαναμπούμε στον δρόμο της προκοπής και της προόδου; Πώς είναι δυνατόν να ελκύσουμε την Μακροθυμία και το Έλεος του Θεού;

28/6/2015

"Οι Λαοί χάνονται, όταν χάσουνε την ιστορική τους μνήμη και ποδοπατήσουν τους νόμους τους πνευματικούς"

Τετάρτη, 24 Ιούνιος 2015 00:00

Γράφει ο Φώτιος Μιχαήλ, Ιατρός

Σεβαστοί πατέρες, κύριε δήμαρχε, συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, αγαπητά μου παιδιά,

Ο μήναςΜάιος, για εμάς τους Έλληνες, είναι ο μήνας της μνήμης.

Στις 19 Μαΐου μνημονεύουμε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και στις 29 τους υπερασπιστές της Πόλης.

Ίσως κάποιοι από εμάς να αναρωτηθούν: Μέσα σε τέτοιους δύσκολους καιρούς, που καταστρέφεται και λεηλατείται η ζωή μας και που η λέξη μνήμη έχει ταυτισθεί με την λέξη μνημόνιο, τι νόημα έχει, άραγε, να γιορτάζονται γιορτές Μνήμης;

Ξέρετε ποια είναι, σήμερα, η συχνότερη αρρώστια στον κόσμο;

Κάποιοι θα πουν ο καρκίνος, κάποιοι άλλοι τα εμφράγματα.

Και όμως, στις ημέρες μας, η πιο συχνή αρρώστια είναι το Αλτσχάιμερ. Όσοι έχετε έλθει σε επαφή είτε στο οικογενειακό σας περιβάλλον είτε στον ευρύτερο κοινωνικό σας περίγυρο με ασθενή, που πάσχει από Αλτσχάιμερ, δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά λόγια, για να περιγράψουμε, το πώς καταντάει ο άνθρωπος, όταν η μνήμη του διαγράφεται εντελώς και αντικαθίσταται από ένα απέραντο κενό.

Ο δικός μας άνθρωπος, πολλές φορές μέσα σε λίγα λεπτά, ξεχνάει τα παιδιά του, τα αδέλφια του, τους γονείς του, το σπίτι του, τους φίλους του, και το πιο οδυνηρό απ’ όλα, ξεχνάει τον ίδιο του τον εαυτό, δεν ξέρει ποιος είναι, από πού κατάγεται και για πού πορεύεται.

Με την διαγραφή της μνήμης επέρχεται τέτοια κατάρρευση της προσωπικότητας, που καθιστά τον άνθρωπό μας, κυριολεκτικά ανάπηρο. Θα λέγαμε, νεκρό.

Αυτά, στον μεμονωμένο άνθρωπο.

Ας αναλογιστούμε τώρα, τι μπορεί να συμβεί σε έναν ολόκληρο Λαό, στην περίπτωση που μολυνθεί από τον ιό της αμνησίας.

Στην περίπτωση, δηλαδή, που για κάποιους λόγους -δικής του ή ξένης υπαιτιότητας- χάσει την συλλογική του ιστορική μνήμη και στον σκληρό του δίσκο προκύψει το απόλυτο  κενό ή ενδεχομένως να εγκατασταθεί κάποια μνήμη, αλλά άλλη μνήμη. Εντελώς ξένη από εκείνη που σβήστηκε.

Εδώ τώρα, θα έχουμε να κάνουμε με έναν Λαό, που, όχι μονάχα δεν θα ξέρει ποιος ακριβώς είναι, όχι μονάχα δεν θα ξέρει από πού έρχεται και προς τα πού τραβάει, αλλά, το χειρότερο, θα ψάχνει για κηδεμόνα -όποιον και νάναι- θα ψάχνει για τρόϊκα, όχι μονάχα οικονομικής, αλλά προπάντων πνευματικής χειραγώγησης.

Ας είναι και χειροπόδαρα δεμένος, ας είναι και με το στόμα κλειστό, ας είναι και πεινασμένος λαός, ας είναι και άνεργος και ανασφάλιστος και αμόρφωτος και αναλφάβητος. Τι τον νοιάζει, άλλωστε; Αφού δεν διαθέτει δεδομένα για τίποτε και για κανέναν. Ζει μονάχα για την στιγμή.

Του φτάνει, λοιπόν, να έχει κάποιον από πάνω του, να τον προστάζει σε κάθε του βηματισμό, να του ορίζει κάθε του αναπνοή, να κανονίζει τα πάντα για την ζωή του, όχι βέβαια με την δική του θέληση –διότι αυτή δεν υπάρχει πια- αλλά όπως βολεύει και όπως συμφέρει στον τυχόντα προκύψαντα προστάτη.

Ένας τέτοιος Λαός, χωρίς μνήμη, χωρίς ταυτότητα εθνική και πολιτισμική, για ποιόν λόγο να διαμαρτυρηθεί; Για ποιόν λόγο να αντισταθεί; Για ποιόν λόγο να διεκδικήσει; Ζει δεν ζει, το ίδιο του κάνει.

Να πώς επέρχεται ο θάνατος ενός ολόκληρου Λαού.

Με την λοβοτομή της συλλογικής του ιστορικής μνήμης. Με το ξερίζωμα της μνήμης του.

Καταλαβαίνουμε τώρα, γιατί εμείς οι Έλληνες συνεχίζουμε, ακόμα και σε δύσκολους καιρούς - και προπάντων σε αυτούς τους καιρούς- να κάνουμε γιορτές μνήμης;

Προλαβαίνω την απορία σας.

Καλά, κυκλοφορεί ιός, από τον οποίο κινδυνεύει να μολυνθεί ο σκληρός δίσκος της συλλογικής μας ιστορικής μνήμης και να χάσουμε όλα τα δεδομένα;

Υπάρχουν δυνάμεις και συμφέροντα, που ενδιαφέρονται για την κατάργηση ή την αλλοίωση της ιστορικής και εθνικής μας μνήμης;

Ναι, φίλοι μου, υπάρχουν.

Και όχι μονάχα υπάρχουν, αλλά και πολεμάνε με μανία, νύχτα και μέρα ακατάπαυστα.

Κάποιοι από το ακροατήριο ενδεχομένως θα αναρωτηθούν. Καλά, και με ποιους τρόπους, με ποια μέσα και με τι προσωπικό επιχειρείται αυτή η επίθεση εναντίον της πολιτισμικής και εθνικής μας  ταυτότητας μνήμης;

Τα μέσα, φίλοι μου, είναι πολυάριθμα και ποικίλουν. Όσο για το υπηρετικό τους προσωπικό, αρκεί να πούμε, ότι σχεδόν πάντοτε είναι εγχώριας προέλευσης. Ιθαγενείς.

Μερικά παραδείγματα θα μας βοηθήσουν, να κατανοήσουμε καλύτερα το θέμα.

(1). Πρώτη μέθοδος για το ξήλωμα της ιστορικής μνήμης ενός λαού, είναι η αποσιώπηση σημαντικών και ιδιαίτερα κομβικών ιστορικών του γεγονότων.

Παράδειγμα πρώτον:

Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε-διότι υποτίθεται ότι μας το δίδαξαν στο σχολείο- ότι η Άλωση της Πόλης δεν έγινε στην πραγματικότητα το 1453, αλλά έγινε στα 1204 από τα τότε συμμαχικά στρατεύματα των δυτικών, δηλαδή, από τους λεγόμενους σταυροφόρους;

Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε-διότι υποτίθεται πως μας το δίδαξαν στο σχολείο- ότι με τις ευλογίες του πάπα οι Φράγκοι και οι σύμμαχοί τους στα 1204 κατέστρεψαν την Πόλη ολοσχερώς, την λεηλάτησαν και κουβάλησαν όλα της τα πλούτη στα δικά τους λημέρια;

Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε-διότι υποτίθεται πως μας το δίδαξαν στο μάθημα της ιστορίας- ότι τα τρία πέμπτα του τότε παγκόσμιου πλούτου ήσαν συγκεντρωμένα στην Κωνσταντινούπολη και ότι από αυτά τα πλούτη, που αρπάχτηκαν το 1204, ιδρύθηκαν οι πρώτες Τράπεζες των σημερινών μας εταίρων;

Καταλαβαίνουμε τώρα, από ποια κεφάλαια παρακαλάμε, να δανειστούμε σήμερα; Από τα δικά μας!!!

Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε-διότι υποτίθεται πως τα σχολικά μας βιβλία το γράφουνε- ότι ο περικαλλής ναός του αγίου Μάρκου στην Βενετία, που όλοι τον θαυμάζουμε, είναι, από τα θεμέλια μέχρι και τα περίτεχνα άλογα στην στέγη του, προϊόν της λεηλασίας της Πόλης μας στα 1204;


Παράδειγμα δεύτερον.

Αρκετοίαπό το ακροατήριο είστε ποντιακής καταγωγής. Αλήθεια, ακούσατε ποτέ  στα σχολειά μας, στα πανεπιστήμιά μας ή σε εκπομπές της τηλεόρασης και  του ραδιοφώνου, έστω κάτι, που να αναφέρεται σε γεγονότα του Πόντου κατά την περίοδο της επανάστασης του ’21;

Τίποτε απολύτως!

Και όμως! Έχει και ο Πόντος το δικό του Κούγκι, έχει και ο Πόντος το δικό του Ζάλογγο, έχει και ο Πόντος το δικό του Αρκάδι.

Η Μπάφρα, περιοχή κατεξοχήν τουρκόφωνη, αλλά με συνείδηση καθάρια ελληνική, από το 1821 μέχρι το 1827 θρήνησε τεσσεράμισι χιλιάδες θύματα. Γιατί; Γιατί πήρανε τα όπλα.

Ή μήπως, διδάσκεται στα σχολειά μας το ένδοξο Ποντιακό αντάρτικο, που εκδηλώθηκε από το 1914  έως το 1922, για την υπεράσπιση της αγίας Γης του Πόντου, για την προστασία των ιερών και οσίων από την θηριωδία του Κεμάλ;

Τα παραδείγματα αυτής της κατηγορίας αποσιώπησης κομβικών ιστορικών γεγονότων είναι άπειρα, αλλά ο χρόνος μας πιέζει.

Πάμε να δούμε, τι άλλο μηχανεύονται οι εχθροί μας και ο κακός μας εαυτός, για να καταργήσουν την ιστορική μας μνήμη.

(2). Δεύτερη μέθοδός τους είναι η διαστρέβλωση σπουδαίων ιστορικών γεγονότων.

Παράδειγμα πρώτον.

Στα σχολικά μας βιβλία, πώς μας παρουσιάζουν την περίοδο της λεγόμενης βυζαντινής ιστορίας; Μαύρη και απολίτιστη. Θαρρείς και δεν είναι τίποτε άλλο από μηχανορραφίες, από διαβολές, από φατριασμούς, από δολοφονίες, σωστό σκοτάδι. Μη τυχόν και αποκαλυφθεί η υπεροχή του Ρωμαίικου πολιτισμού απέναντι στο ερεβώδες σκότος του ευρωπαϊκού μεσαίωνα.

Αυτό όμως, είναι το Βυζάντιο; Αυτή είναι η Ρωμανία, η ελληνική αυτοκρατορία της Ανατολής;

Καλά που ήρθε ένας Ράνσιμαν, ένας πραγματικός τζέντλεμαν, και έβαλε τα πράγματα στην θέση τους. Και μέσα από το μοναδικό και ανεκτίμητο συγγραφικό του έργο, που αναφέρεται στο Βυζάντιο, ανέδειξε το μεγαλείο του Βυζαντινού πολιτισμού και αποστόμωσε όλους εκείνους, που αποπειράθηκαν, να αλλοιώσουν τα γεγονότα και να σβήσουν έτσι κάθε μνήμη φωτεινή από τον δικό μας Τρόπο, τον Ρωμαίικο. Τελικά, όπως λέει χαρακτηριστικά και ο πολύς Ρωμηός Φώτης Κόντογλου, το θέλουμε το Βυζάντιο ή δεν το θέλουμε;

Πόσοι από εμάς έχουνε διδαχθεί στα σχολεία τους, ότι στα 1100, τότε δηλαδή που οι πρόγονοι των σημερινών μας εταίρων ούτε καν υποψία είχαν κοινωνικής πρόνοιας, εμείς στην Κωνσταντινούπολη διαθέταμε σε υποδειγματική λειτουργία δημόσιο Νοσοκομείο;

Πόσοι από εμάς έχουμε διδαχθεί στα πανεπιστήμιά μας, ότι στο δημόσιο αυτό νοσοκομείο της  Κωνσταντινουπόλεως υπηρετούσε και γιατρός γυναίκα, ενώ στην λεγόμενη πολιτισμένη Δύση γυναίκα γιατρός πρωτοεμφανίστηκε μόλις το 1847, δηλαδή, οκτακόσια ολόκληρα χρόνια μετά;

Παράδειγμα δεύτερον.

Οι φίλοι μας οι Δυτικοί και οι πρόθυμοι ιθαγενείς συνεργάτες τους, εδώ και διακόσια χρόνια, για λόγους γεωπολιτικούς κυρίως, αλλά και θεολογικούς, έχουν λυσσάξει, να πλήξουν την ιστορική μας μνήμη, περιγράφοντας ανύπαρκτο ρήγμα στην αδιάλειπτη ιστορική μας συνέχεια.

Και τι κάνουν; Επιστρατεύοντας την τεχνική της διαστρέβλωσης, από την μια μεριά, μας κολακεύουν υπερτονίζοντας την απ’ ευθείας καταγωγή μας από την Αρχαίους Έλληνες –λες και προκύψαμε στα 1821 από παρθενογένεση-  ενώ από την άλλη, κρύβουν ή διαστρεβλώνουν κάθε ιστορική πληροφορία, που αποδεικνύει τον φυσικό και πολιτισμικό μας σύνδεσμο με το Βυζάντιο.

Δεν θέλουν να συνδεόμαστε φυλετικά και πολιτισμικά με την Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με την Ρωμηοσύνη. Γι’ αυτό και δεν άφησαν ρουθούνι ελληνικό στον Πόντο και την Μικρά Ασία.

Γι’ αυτό και έβγαλαν στα γρήγορα από την μέση τον Καποδίστρια, τον έναν και μοναδικό μας Κυβερνήτη, διότι ο Καποδίστριας ήταν ο ηγέτης, που οραματιζόταν μια Ελλάδα με επίγνωση της ιστορικής της συνέχειας, μια Ελλάδα Ορθόδοξη, μια Ελλάδα της Ρωμηοσύνης, μια Ελλάδα, που να έχει γνώση και να βιώνει την πνευματική και πολιτισμική της υπεροχή έναντι της αποδεδειγμένης βαρβαρότητας των απογόνων του Καρλομάγνου.

(3). Μία τρίτη μέθοδος εξάλειψης της ιστορικής μας μνήμης είναι η επίθεση εναντίον των μοναστηριών μας.

Πόσοι από εμάς έχουμε διδαχθεί στα σχολεία ή στα πανεπιστήμιά μας, ότι η πρώτη απόφαση των Βαυαρών, μετά το ’21, που ήθελαν όχι απλώς να μας κυβερνήσουν, αλλά να αφανίσουν εντελώς κάθε ίχνος Ρωμηοσύνης, δηλαδή Ορθόδοξης Ελληνικότητας, ήταν το κλείσιμο τριακοσίων πενήντα Ορθόδοξων μοναστηριών της πατρίδας μας;

Αναρωτιέστε, γιατί το έκαναν; Διότι τα μοναστήρια μας λειτουργούσαν ως αναχώματα αντίστασης στα δόλια σχέδιά τους. Διότι μέσα στα μοναστήρια μας, εδώ και αιώνες, κρατιέται η ιστορική μας μνήμη ζωντανή, φυλάσσονται ακέραια τα τιμαλφή του Γένους μας. Η ιστορία, η γλώσσα, οι παραδόσεις μας και προπάντων η γνησιότητα του Πνεύματος των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Όσοι από εσάς πάτε προς τα Γιάννενα και επισκεφθείτε την ιερά μονή του αγίου Νικολάου των Φιλανθρωπηνών, που βρίσκεται στο νησάκι της λίμνης, θα το καταλάβετε αυτό καλύτερα.

Ξέρετε ποιους θα δείτε εκεί, ζωγραφισμένους ανάμεσα στους προφήτες και τους αγίους; Τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Θουκυδίδη, τον Πλούταρχο, τον Σόλωνα και μερικούς άλλους ακόμα αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους.

Από το 1204, από τότε δηλαδή που ιδρύθηκε, μέχρι και το 1912,  που τα Γιάννενα ελευθερώθηκαν από τους Τούρκους, μέσα στο μοναστήρι αυτό, τα Ελληνόπουλα διδάσκονταν την Πίστη τους, την Ιστορία τους και την Γλώσσα τους κατευθείαν από την φυλλάδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, από τον Θουκυδίδη, από τον Πλάτωνα, από τον Όμηρο και την Φιλοκαλία.

Να ποιος ήταν ο ρόλος των μοναστηριών μας στην διάσωση της ιστορικής μας μνήμης. Και να, γιατί οι επίδοξοι οδοστρωτήρες αυτής της Μνήμης, οι Βαυαροί, έδωσαν διαταγή, αφού πρώτα λεηλατηθούν, να κλείσουν και να μην ξανανοίξουν ποτέ.

Η ίδια ακριβώς τακτική και για τους ίδιους λόγους, τηρήθηκε αργότερα και από τον Μουσταφά Κεμάλ, όταν από το 1908 μέχρι και το 1922 δεν άφησε όρθιο ούτε ένα από τα ιστορικά Μοναστήρια του Πόντου και της Μικράς Ασίας.

Τα μοναστήρια μας, παρά τις δυσκολίες, εξακολουθούν και σήμερα να είναι οι κοιτίδες της αδιάλειπτης ιστορικής μας μνήμης. Γι’ αυτό και οι επιθέσεις εναντίον τους -από ξένους, αλλά και δικούς μας, δυστυχώς- συνεχίζονται μέχρι και στις ημέρες μας.

Πώς; Με την επιβολή αβάσταχτων φόρων, και προπάντων με την τρομοκρατία εις βάρος των μοναχών έτσι, ώστε να πάψουν να μιλάνε για το μεγαλείο της Ρωμηοσύνης, να πάψουν να μιλάνε για την Θεολογία των Πατέρων, και να βουλώνουν τα στόματά τους όταν οι περιστάσεις απαιτούν αντίσταση στις απάτες των εχθρών της Πίστεως και της Πατρίδας μας.

 

(4). Μία τέταρτη μέθοδος εξάλειψης της ιστορικής μας μνήμης έχει να κάνει με το σύστημα της τοπικής μας αυτοδιοίκησης.

Μετά το 1830, οι Βαυαροί, οι οποίοι σχεδίαζαν, μέσα από το σβήσιμο της ιστορικής μας μνήμης, να μας μετατρέψουν σε μια ακόμα προτεστάντικη επαρχία της Ευρώπης -ή μήπως δεν το βλέπουμε και στις μέρες μας αυτό- κανόνισαν, εκτός από τα μοναστήρια, να αφανίσουν και το παραδοσιακό μας σύστημα τοπικής αυτοδιοίκησης. Και τι έκαναν.

Κατάργησαν τις ιστορικές μας Κοινότητες και ίδρυσαν τις Νομαρχίες. Το σύστημα από Ρωμαίικο μεταλλάχθηκε σε Φράγκικο. Από το πρόσωπο περάσαμε στο άτομο. Από την σχέση, στην συνύπαρξη.

Με τις κοινότητές μας, όμως, είχαμε και δάσκαλο της δικής μας επιλογής, είχαμε και παπά βγαλμένο από τα δικά μας σπλάχνα, και αλληλεγγύη του δικού μας τρόπου –οι φτωχοί τα μικρά χαράτσια, οι πλούσιοι τα μεγαλύτερα- και γιατρό και αστυνόμο και δικαστή του δικού μας ήθους. Του Ρωμαίικου.

Είχαμε μια αυτονομία αξιοζήλευτη.

Όσοι είστε αυτοδιοικητικοί, θα ξέρετε καλύτερα από όλους μας, ότι οι Νομαρχίες, που αντικατέστησαν τις κοινότητές μας, ήταν πολύ μεγάλες, για να λύσουν τα μικρά και πολύ μικρές, για να λύσουν τα μεγάλα.

Πάντως η ζημιά έγινε. Και ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια, με τον ’’Καποδίστρια’’ και τον ’’Καλλικράτη’’ –τι ύβρις κι αυτή- μέσα στην χαώδη απεραντοσύνη των σημερινών δήμων μαμούθ, η κοινωνική συνοχή και η συνοχή της συλλογικής μας ιστορικής μνήμης έχουν , δυστυχώς,  κλονισθεί ακόμη περισσότερο.

Όσο κι αν μας κακοφαίνεται, τα χωριά μας δεν διοικούνται πλέον από εμάς. Ό, τι κι αν γίνεται σήμερα μέσα στα όρια της τοπικής μας αυτοδιοίκησης, όχι μονάχα σε επίπεδο οικονομικό, αλλά προπάντων σε επίπεδο πνευματικό, ηθικό, ακόμα και εκκλησιαστικό, στην πραγματικότητα δεν ορίζεται εξ ολοκλήρου από εμάς.

Είναι τόσο αφόρητες οι πιέσεις, που δεχόμαστε από το ευρωπαϊκό διευθυντήριο των Βρυξελλών, που δεν ξέρω, εάν υπάρχουν σήμερα Άντρες ικανοί και αποφασισμένοι, σε όλα τα επίπεδα των ηγεσιών μας, να αντισταθούν και να βάλλουν σε εφαρμογή τις αρχές και τα ιδεώδη ενός όντως ’’Καποδίστρια’’ και ενός όντως ’’Καλλικράτη’’. Και όχι να χρησιμοποιούμε τα ονόματά τους διακωμωδώντας τα και εκθέτοντάς τα.

Αλλά, πού να βρεθούνε σήμερα Καποδίστριες και Καλλικράτες, όταν τα υποδειγματικά πρότυπα τέτοιων Ανδρών έχουν αποκλεισθεί εντελώς από τις σελίδες των σχολικών μας βιβλίων;

Πόσοι από εμάς έχουμε διδαχθεί στα σχολικά μας θρανία Μάρκο Ευγενικό, Ιωσήφ Βρυέννιο, Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, Γεννάδιο Σχολάριο, Κοσμά Αιτωλό, Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Εμμανουήλ Παπά, Χρυσόστομο Σμύρνης, Γερμανό Καραβαγγέλη, Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, Τάσο Παπαδόπουλο, για να ξέρουμε, πώς να σταθούμε  απέναντι στην υποκρισία των δυτικών, πώς να αγωνιστούμε για την δικαίωση των μαρτύρων του  Ελληνικού Πόντου, πώς να απαντήσουμε στα ψεύδη και τις απάτες του πάπα και των δήθεν εταίρων μας, και πάνω απ’ όλα, πώς να κρατήσουμε τον Λαό μας δυνατόν και ενωμένο;

(5). Να, λοιπόν, ποια είναι και η πέμπτη μέθοδος αφανισμού της ιστορικής μας μνήμης. Ο αποκλεισμός των προϋποθέσεων για την ανάδειξη Ανδρών, με άλφα κεφαλαίο. Ανδρών, που ξέρουν και είναι αποφασισμένοι, να αντισταθούν.

(6). Σε μια ακόμα τακτική θα αναφερθούμε, και με αυτή θα κλείσουμε τον ατέλειωτο κατάλογο των μεθοδεύσεων ποδοπάτησης της ιστορικής μας μνήμης, η οποία τακτική, σχετίζεται με την προηγούμενη και έχει να κάνει επί τουρκοκρατίας με τους γενίτσαρους και σήμερα, επί νέας γερμανοκρατίας, με την αναγκαστική μετανάστευση της νεολαίας μας.

Τι κάνει σήμερα ο Γερμανός εντεταλμένος για θέματα Ελλάδας;

Με το πρόσχημα της οικονομικής μας κατάρρευσης, μέσα σε τρία χρόνια, αρπάζει δεκαέξι χιλιάδες νέους διακεκριμένους γιατρούς –δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος της πνευματικής αφρόκρεμας της πατρίδας μας-  και τους βάζει να δουλέψουν υπό καθεστώς αυστηρά γερμανικής νοοτροπίας, αλλοιώνοντας έτσι μεθοδικά το ελληνορθόδοξο φρόνημά τους και μετατρέποντάς τους βάσει σχεδίου, όπως έλεγε και ο Καποδίστριας, σε σύγχρονους γενίτσαρους.

Ποιος από όλους αυτούς θα γυρίσει πίσω στην πατρίδα –αν γυρίσει ποτέ- αναλλοίωτος και ανεπηρέαστος;

Με το πρόσχημα της ανεργίας, αρπάζει επίσης από τα χωριά μας, καθ’ ομάδες, τα ανοχύρωτα πνευματικώς παιδιά μας, τα βάζει να δουλεύουν στις γερμανικές φάμπρικες και τα εκπαιδεύει να σκέφτονται γερμανικά και να ενεργούν στην ζωή τους όχι ως Έλληνες, αλλά σαν φιλέλληνες.

Κι εμείς, άρχοντες και λαός, εντελώς ανυποψίαστοι, εξ αιτίας της επιχειρούμενης από ετών μνημονικής μας λοβοτομής, χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε κιόλας γι’ αυτό!!!

Πατριώτες και πατριώτισσες,

Δεν ήρθαμε απόψε εδώ, απλά και μόνον, για να θρηνήσουμε την Άλωση της Πόλης και τα θύματα του Κεμαλισμού.

Συγκεντρωθήκαμε στον ωραίο αυτόν τόπο, πρώτον, για να υψώσουμε και να αναδείξουμε το μεγαλείο της Ρωμηοσύνης, δηλαδή, της Ορθοδοξίας μας και της Ελληνικότητάς μας.

Και δεύτερον, για να δοξάσουμε το Πνεύμα, που κράτησε ζωντανό και ολόρθο το Γένος μας στο πέρασμα των αιώνων, και, που δεν είναι άλλο, από το Πνεύμα των ησυχαστών Πατέρων της Εκκλησίας μας. Δηλαδή, των μεγάλων εκείνων αθλητών του ουρανίου αθλήματος της κάθαρσης, του φωτισμού και της θέωσης.

Εμείς οι Έλληνες είμαστε λαός Μνήμης. Γι’ αυτό και συναχθήκαμε απόψε εδώ με τόση προθυμία. Γι’ αυτό και δεν έχουμε τάφους εμείς οι Έλληνες, αλλά έχουμε μνήματα. Διότι μέσα εκεί είναι συσσωρευμένη όλη η μνήμη της πολυχρόνιας ιστορικής μας διαδρομής.

Ο Εθνικός μας Ύμνος είναι ο μοναδικός Εθνικός Ύμνος σε ολόκληρο τον κόσμο, που είναι αφιερωμένος στην Ελευθερία.

Όλοι οι άλλοι λαοί, στους εθνικούς τους ύμνους, μιλάνε για την ωραία τους πατρίδα και τα κατορθώματά τους.

Είναι άραγε τυχαία η αφιέρωση του Εθνικού μας Ύμνου στην Ελευθερία, την βγαλμένη από τα κόκκαλα τα ιερά;

Τον Φεβρουάριο του 1924, ένα χρόνο, δηλαδή, μετά την ολοκλήρωση της Κεμαλικής θηριωδίας σε Πόντο, Θράκη και Μικρά Ασία -όπως αναφέρεται σε τότε δημοσίευμα- ένα καράβι, ονόματι Ζαν, προερχόμενο από τα Μουδανιά της Ανατολικής Θράκης πιάνει στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης για ανεφοδιασμό. Τελικός του προορισμός είναι η Μασσαλία.

Το καράβι αυτό κουβαλάει τετρακόσιους τόνους οστών δικών μας ανθρώπων. Πόσο μπορεί να ζυγίζει ένας σκελετός ανθρώπου, για να υπολογίσουμε, με μια απλή διαίρεση, τις χιλιάδες των δικών μας ανθρώπων, που σφαγιάσθηκαν, που κρεμάστηκαν, που αποκεφαλίστηκαν, που βιάστηκαν μέχρι θανάτου, κάτω από τις διαταγές του αιμοσταγούς Μουσταφά Κεμάλ και κάτω από τα παγερά βλέμματα σύνολων των ευρωπαϊκών στρατιωτικών δυνάμεων;

Απλοί λιμενεργάτες αντελήφθησαν την ιεροσυλία των ξένων και ζήτησαν να μην μεταφερθούν τα οστά αυτά στην Μασσαλία για βιομηχανοποίηση. Τελικά, όμως, με παρέμβαση του Άγγλου προξένου, τα ιερά λείψανα των πατέρων μας έφυγαν για την δήθεν πολιτισμένη Δύση, για να τα κάνουν οι βάρβαροι, σαπούνι και λίπασμα!!!


Η Ελευθερία μας είναι καρπός αυτών των οστών. Είναι βγαλμένη από αυτά τα κόκκαλα τα ιερά.

Γι’ αυτό κι εμείς, ευλαβούμαστε αυτά τα κόκκαλα τα ιερά, εμπνεόμαστε από αυτά και υποσχόμαστε, να διατηρήσουμε μέσα μας άσβεστη για πάντα την μνήμη τους.

 

Αδέλφια μου,

Όσα συμβαίνουνε στην ζωή μας, πικρά και γλυκά, λυπητερά και χαρούμενα, δεν φανερώνουν τίποτε άλλο, λένε οι Πατέρες, παρά μονάχα την απέραντη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο.

Ο φιλάνθρωπος Θεός, ανάλογα με τα έργα μας, άλλοτε μας επισκέπτεται με την ευδοκία Του, άλλοτε με την μακροθυμία Του και άλλοτε με την παραχώρηση διαφόρων πειρασμών.

Γι’ αυτό και θεωρώ, πως ο καλύτερος τρόπος για να κλείσουμε την αποψινή μας συνάντηση δεν είναι άλλος από μια ειλικρινή και βαθιά αυτοκριτική. Μια αυτοκριτική, την οποία θα αφήσουμε να την κάνει, για λογαριασμό μας, ένας έμπειρος του είδους, ο μεγάλος διδάσκαλος του Γένους μας Ιωσήφ Βρυέννιος, ο οποίος, σε ομιλία του, που εξεφώνησε  στο Παλάτι, τριανταπέντε χρόνια πριν από την Άλωση, μεταξύ των άλλων είχε πει και τα εξής σημαντικά και επίκαιρα:

’’Ο λόγος για τον οποίον επέπεσαν εκ δυσμών και εξ ανατολών διάφοροι εχθροί και λυμαίνονται την αυτοκρατορία είναι ολοφάνερος: ’Όλοι οι Χριστιανοί έγιναν υπερήφανοι, αλαζόνες, φιλάργυροι, φίλαυτοι, αχάριστοι, απειθείς, λιποτάκται, ανόσιοι, αμετανόητοι, αδιάλλακτοι. Έγιναν οι άρχοντες κοινωνοί ανόμων, οι υπεύθυνοι άρπαγες, οι κριτές δωρολήπτες, οι μεσίτες ψευδείς, οι νεώτεροι ακόλαστοι, οι αστοί εμπαίκτες, οι χωρικοί άλαλοι και οι πάντες αχρείοι. Χάθηκε ευλαβής από της γης, εξέλιπε στοχαστής, ουχεύρηται φρόνιμος’’.

Αδέλφια μου,

Τα σημερινά γεγονότα, πόσο επίκαιρο και πόσο αληθινό αναδεικνύουν τον μεγάλο μας δάσκαλο Ιωσήφ Βρυέννιο!

Σήμερα στην Ελλάδα μας, πάνω από 250.000 αγέννητα παιδιά, σφαγιάζονται κάθε χρόνο από τα ίδια μας τα χέρια.

Σήμερα, στην αγιοτόκο πατρίδα μας, η διαστροφή δοξάζεται και η αρετή λοιδορείται.

Σήμερα, στα χώματα του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και του Μεγάλου Φωτίου, ξαναζούμε μια νέα Φεράρα.

Σήμερα, στα ιερά της Πόλης μας πηγαινοέρχονταιοι Φράγκοι, όπως και τότε, καραδοκώντας για το συλλείτουργο της μεγάλης καταστροφής.

Με τέτοιαπνευματική κατάσταση, αλήθεια, τι αναμονές μπορούμε να έχουμε;

Την απάντηση, μας την δίνει και πάλι ο Ιωσήφ Βρυέννιος με τον επίλογο της ομιλίας του: Θα σωθούμε μονάχα διά της μετανοίας. Διαφορετικά, με βάση τους πνευματικούς νόμους, η καταστροφή θα είναι τόσο μεγάλη, που οι μέλλουσες γενεές θα λένε σε παρόμοιες περιστάσεις: ’’ Μη πάθοιμεν ά οι Ρωμαίοι πεπόνθασιν’’. Μην πάθουμε, αυτά που έπαθαν οι Ρωμηοί.

Σας ευχαριστώ.

( Ασκός, 14 Ιουνίου 2015 )